Rooikappie

Elsa was vier-en-dertig, en sy was moeg op 'n manier wat slaap nie meer kon regmaak nie. Die Dinsdag het gevoel soos drie. Sy het net na tien in die bed geval met die venster op 'n skrefie oop, en die reuk van nat dennebome het van die berg af ingewaai, swaar en groen, soos iets wat haar roep.

Toe sy haar oë oopmaak, het sy in 'n bos gestaan.

Die mos was koel en sag onder haar kaal voete. Om haar skouers het 'n mantel met 'n kappie gehang, so rooi soos wyn in kerslig, en die fluweel het teen haar nek gestreel elke keer as sy asemhaal. Onder die mantel het sy net 'n dun wit nagrok aangehad wat aan haar vel kleef in die vogtige nag. In haar hand was 'n mandjie.

Ek is Rooikappie, het sy gedink, en sy moes amper lag. Ek droom ek is Rooikappie. En ek wil nie wakker word nie.

Die paadjie het tussen die bome deur gekronkel. Die maan het silwer kolle op die grond gegooi. Iewers agter haar het 'n tak gekraak.

Sy het omgedraai.