Die Rugbyoggend

Sesuur

Om sesuur die Saterdagoggend is die huis in Potchefstroom nog donker, en Marlize word wakker van 'n geluid wat sy al vyf jaar lank ken.

Francois, wat in die gang oefen om die volkslied te sing.

"Nkosi sikelel' iAfrika..."

Sy trek die kussing oor haar kop.

Hy is 33, 'n Engelsonderwyser en o/16-afrigter, met skouers van sy dae as flank en 'n hart wat elke Saterdag aan die Springbokke behoort. Sy is 31, 'n veearts, met rooi hare en sproete en geen geduld vir enige sport wat langer as 'n uur duur nie.

Vandag speel die Bokke teen die All Blacks. Afskop is om vyfuur. Sy weet dit, want hy het dit vir haar op die yskas geskryf, met drie uitroeptekens.

"...Uit die blou van onse hemel..."

"Francois!"

Hy kom by die kamerdeur in, in net sy onderbroek en sy groen-en-goue trui, met 'n koppie koffie in elke hand en 'n glimlag van oor tot oor.

"Môre, my vrou."

"Dis sesuur."

"Elf uur tot afskop," sê hy. "Ek het die hele dag beplan."

Die Plan

Hy klim terug in die bed en gee haar die koffie, en sy sit regop teen die kopstuk en kyk na hom oor die rand van die koppie.

"Laat ek raai," sê sy. "Die braai begin om twaalf. Die manne kom om drie. Jy gaan die hele middag die TV-stel regstel en vir die skeidsregter skree voor die wedstryd eers begin het."

"Amper," sê hy. "Maar daar is iets voor die braai."

"Wat?"

Hy sit sy koffie op die bedkassie neer, en die glimlag verander. Sy ken daardie glimlag ook.

"Ek het gelees," sê hy, "dat spelers beter presteer as hulle die oggend voor 'n groot wedstryd... ontspan."

"Jy speel nie, Francois. Jy sit op 'n bank met 'n Castle."

"Ek is die sestiende man," sê hy plegtig. "Die Bokke het my nodig."

Sy lag so dat sy amper haar koffie mors. Hy vat die koppie uit haar hand en sit dit langs syne neer.

"So jy wil my naai vir die Bokke?" vra sy.

"Vir die land," sê hy, en soen haar.

Die Trui

Hy soen haar soos hy alles doen, met volle oorgawe. Sy hand in haar wilde rooi hare, sy mond warm van die koffie, en sy voel hoe sy lyf wakker word lank voor haar kop.

Sy trek aan sy rugbytrui. "Trek dit uit."

"Nee. Dis 'n gelukbringer."

"Francois."

"Jy trek dit aan," sê hy skielik, en sy oë skitter.

Sy kyk vir hom. Toe trek sy haar T-hemp oor haar kop, kaal daaronder, haar borste klein en wit en vol sproete. Hy trek die trui uit en help haar daarin. Dit is te groot vir haar, die moue oor haar hande, die soom tot op haar dye, die nommer sewe op haar rug.

Hy sit terug en kyk vir haar.

"Fok," sê hy. "Ek gaan nooit weer na 'n wedstryd kan kyk sonder om hieraan te dink nie."

"Dis die idee," sê sy, en klim bo-op hom.

Die Skrum

Sy sit op sy maag in die groot trui, en sy voel sy piel hard teen haar boude deur sy onderbroek. Sy skuif terug en vryf haarself stadig teen hom, nog net met die dun materiaal tussen hulle.

Hy kreun en gryp haar heupe onder die trui.

"Stadig," sê sy. "Ons het elf ure."

"Tien en 'n half," sê hy. "Die braai."

Sy trek sy onderbroek af. Sy piel spring vry, hard en lank, en sy vat hom in haar hand en streel hom stadig van die wortel tot die kop, en kyk hoe sy oë agtertoe rol.

Toe skuif sy af en neem hom in haar mond.

Hy vloek saggies. Sy suig hom stadig, haar tong wat om die kop draai, haar rooi hare wat oor sy dye val, die groen trui wat om haar lyf hang. Sy neem hom diep, tot sy amper gag, en kom op vir asem en lag vir sy gesig.

"Goed?" vra sy.

"Beter as 'n drie in die laaste minuut," hyg hy.

"Dis die grootste kompliment wat jy nog ooit vir my gegee het."

Hy trek haar op en draai haar om, sodat sy op haar rug lê, en hy skuif af tussen haar bene. Hy trek haar broekie stadig af en gooi dit oor sy skouer.

"Jou beurt," sê hy.

Die Lynstaan

Hy lek haar met 'n geduld wat hy nooit vir die skeidsregter het nie. Hy maak haar poes oop met sy duime en sy tong beweeg stadig, tergend, en dan vinniger, en sy gryp die laken en buig haar rug in die groot trui.

"Francois. O fok, daar. Net daar."

Hy bly daar. Hy suig haar knoppie saggies, en hy druk 'n vinger in haar in en krul dit, en sy kom met haar dye om sy kop en haar hand oor haar mond.

"Jy hoef nie stil te wees nie," sê hy, en kom op met 'n nat glimlag. "Die bure is al in die Fan Park."

Hy kruip bo-op haar en sy trek hom tussen haar bene in. Hy druk stadig in, sy piel wat haar vul tot sy nie kan asemhaal nie, en hy hou stil en kyk vir haar.

"Ek is lief vir jou," sê hy.

"Meer as vir die Bokke?"

Hy dink te lank daaroor. Sy knyp sy boud.

"Meer as vir die Bokke," sê hy vinnig, en sy lag, en hy begin beweeg.

Hy naai haar stadig en diep, en toe vinniger, en die bed kraak op die maat van sy heupe. Sy trek die trui op tot onder haar ken sodat hy haar borste kan sien, en hy buk en soen haar tepels. Sy draai hulle om, sodat sy bo is, en sy ry hom met die nommer sewe op haar rug en haar hande op sy bors.

"Ek gaan kom," sê hy.

"Wag."

"Ek kan nie wag nie."

"Dink aan die All Blacks se haka."

Hy lag so hard dat hy amper uitglip. Sy beweeg vinniger, en sy kom 'n tweede keer, met haar kop agtertoe en haar mond oop, en hy volg haar met 'n kreun wat die vensters laat bewe.

Die Voltyd

Hulle lê in die oggendson wat deur die gordyne kom. Die koffie is koud. Hy het sy kop op haar maag, en sy speel met sy hare.

"Jy weet," sê sy, "as die Bokke vandag wen, gaan jy dink dit is as gevolg van dit."

"Natuurlik is dit as gevolg van dit."

"En as hulle verloor?"

Hy lig sy kop en kyk ernstig na haar. "Dan moet ons volgende Saterdag harder probeer."

Sy lag en trek hom op vir 'n soen. Hy kruip teen haar aan, warm en swaar en tevrede, en vir 'n rukkie is daar geen wedstryd en geen braai nie, net die twee van hulle in 'n deurmekaar bed.

"Ek gaan vanmiddag die trui terug wil hê," sê hy oplaas.

"Jy kry dit nie terug nie."

"Marlize. Dis my gelukstrui."

Sy trek die groen trui stywer om haar en draai op haar sy, weg van hom af, met 'n skelm glimlag.

"Dan sal jy moet kom tackle, sewe."